Podczas lotu Piotrek ogląda Odyseję Kosmiczną. Zaglądam mu przez słuchawki dosłownie dwa razy i z tych krótkich ujęć (sunący w przestworzach ogromny statek) zakładam (niesłusznie) scenariusz klasyczny - na Ziemi nie da się dłużej żyć, ludzkość ucieka w kosmos, żeby nasz gatunek przetrwał gdziekolwiek - czy to w ciągłej podróży czy to na nowo-odkrytej i nowo-skolonializowanej planecie. Lot jest długi, więc wiele pokoleń urodzi się i umrze w zamkniętym blaszanym pudełku pośród próżni. Zastanawiam się czy - gdybym miała wybór - w ogóle chciałabym takie okrutne życie. Kiedy nie można wyjść na rower lub spacer po górach, nigdy nie poczuje się na twarzy promieni słońca ani pierwszy letni deszcz nie muśnie skóry. A może kiedy nie wie się co się traci, to da się przystosować do wszystkiego? I przekichane miała tylko pierwsza generacja? Ta, która zrywała z jabłonki pachnący owoc i wdychała aromat świeżo koszonej trawy. A może skoro z Ziemi trzeba uciekać, to nie ma już na niej soczystych jabłek i zielonej trawy?
Podobne życie do tego ze statku kosmicznego wiodą drzewa i rośliny w ogrodzie na lotnisku w Dosze. Pod dachem, w klimatyzacji, między butikiem Louis Vuitton a kramikiem z espresso i latte macchiato. Ale innego nie znają, więc wyciągają liście do słońca, które słońcem nie jest.
 |
| skoro można stok narciarski w centrum handlowym, to można i ogród na lotnisku |
 |
| leżę na trawie, patrzę na chmury |
 |
| na rower tylko w silnym peletonie! |
 |
| prowodyr |
 |
| piwko po ustawce |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz