Wszystkie najlepsze wspomnienia, najlepsze wyjazdy zaczynają się od tego, że ktoś rzuci głupi pomysł (tutaj nieskromnie przypiszę sobie tę zasługę, bo to moja rola - głupich pomysłów miewam dużo i to często). Dajmy na to przychodzi informacja w pracy, że tegoroczny wyjazd integracyjny zabierze nas na Słowenię na trzy dni (środa - piątek). Proces myślowy mógłby wyglądać wtedy na przykład tak: {dwa dodatkowe dni urlopu to 9 dni wyjazdu} - {rowery, rowery, rowery} - {na Bałkanach ciężko wypożyczyć szosę} - {trzeba wziąć własne} - {lądowo łatwiej niż samolotem, połączeń do Ljubljany zresztą mało} - {jak własny, to najlepiej pociągiem} - {do Wiednia i Pragi jeżdżą ekspresy} - {ok, pojedźmy na offsite rowerem, dajmy na to z Brna, kto jedzie?}. A że ludzki mózg ma 100 miliardów neuronów [a u autorki bloga 80 miliardów z nich jest 24/7 dedykowane planowaniu wyjazdów i przejażdżek rowerowych - przyp. red.], to taki hipotetyczny przepływ myśli zająłby około siedmiu milisekund. Kolejne kilka minut zajmuje znalezienie chętnych, a raczej chętnego, którego dla niepoznaki będziemy określać pseudonimem "K." i już - najtrudniejsze za nami, teraz wystarczy wytyczyć trasę, zarezerwować noclegi i kupić bilety na pociąg (co swoją drogą, jako że międzynarodowe i to jeszcze z rowerami, łatwe nie jest, bo trzeba pójść na dworzec osobiście, odstać swoje pół godziny przy kasie, a w nagrodę dostaje się dwanaście - sic! - karteluszków). (Zrealizowany) plan jest taki:
- dzień 0. (piątek), wieczorny pociąg Warszawa -> Ostrawa
- dzień 1. (sobota), poranny pociąg Ostrawa -> Brno, rower Brno -> Wiedeń (139 km, 1005 m do góry)
- dzień 2. (niedziela), rower Wiedeń -> Bruck an der Mur (180 km, 1178 m do góry)
- dzień 3. (poniedziałek), rower Bruck and der Mur -> Maribor (145 km, 719 m do góry)
- dzień 4. (wtorek), rower Maribor -> Ljubljana (142 km, 1161 m do góry)
- dzień 5. (środa), rower Ljubljana -> lotnisko (35 km, 235 m do góry), gdzie spotykamy się z naszymi drogimi kolegami z pracy, wsiadamy w autokar i do końca dnia leniuchujemy (zwiedzając jaskinię w Postojnej i jedząc)
- dzień 6. (czwartek), dzień bezrowerowy! piesza wycieczka w góry z Googlerami (10 km, 1000 m do góry)
- dzień 7. (piątek), rower Ljubljana -> Villach (66 km, 351 m do góry), pociąg Villach -> Wiedeń
- dzień 8. (sobota), rower Wiedeń -> Brno (166 km, 1067 m do góry)
- dzień 9. (niedziela), rower Brno -> Ołomuniec (137 km, 1553 m do góry), pociąg Ołomuniec -> Warszawa
 |
| szmat drogi zrobiliśmy - jakby nie było tysiąc kilometrów i ponad siedem tysięcy metrów przewyższenia |
 |
| [dzień #1, Czechy] zaczynamy późno, bo dopiero koło 11 wysiadamy w Brnie z pociągu. Jest chłodnawo, szaro, ponuro, a przed nami daleka droga. Tereny do jazdy wydają się atrakcyjne (na ile umiemy sobie wyobrazić, co by było widać, gdyby coś było widać), obiecujemy sobie z Piotrkiem tu kiedyś wrócić na weekend+ (chociaż lista tych kandydatów na weekend+ jest już całkiem długa i może być nie do obskoczenia w 2020), a może i K. się z nami zabierze? |
 |
| [dzień #1, Czechy] to nie tak, że w taką pogodę nie da się jeździć, ale jest jakoś trudniej (przynajmniej mi ;-)) - nogi wydają się cięższe, do szczytu/mety dalej, bywa, że zastanawiam się, czy do niego w ogóle dojadę. A przecież w perspektywie 600 kilometrów... |
 |
| [dzień #1, Austria] szczęśliwie brzydka pogoda nie utrzymuje się cały dzień i gdzieś w jego połowie, niedługo po przekroczeniu granicy austriackiej robi się słonecznie. Siły do pedałowania powoli wracają, kurczy się za to czas. Najpierw kończy nam się droga asfaltowa i przeprawiamy się jakimiś łąkami (szacun dla Mapsów, że uważa się te drogi za legalne w nawigacji), potem pan Kapitan wyskakuje z utajoną wcześniej informacją, że nocleg pod Wiedniem oddzielony jest od nas przeprawą promową, która prawdopodobnie nie jest czynna całą dobę. Istotnie ostatni kurs płynie o 18:20. Jest to dosłownie kilkadziesiąt metrów Dunaju, ale jeśli się spóźnimy, będziemy po zmroku jechać kilkanaście kilometrów do najbliższego mostu, i potem kilkanaście kilometrów od tego najbliższego mostu. Trzeba zdążyć! |
 |
| [dzień #1, Austria] zdążamy. Zdążamy też kupić kolację w Billi (same potrzebne akcesoria spożywcze: banany, mleko czekoladowe, trzy tabliczki czekolady, dużo orzeszków...), która w sobotę, jak wszystkie inne większe markety jest czynna do 18, a my podjeżdżamy pod nią elegancko o 17.50. Potem trzy kilometry luźno do promu i... już prawie jesteśmy na miejscu. Mapa na airbnb mówi, że do naszych pokojów (śpimy w domu pary artystów, w Klosterneuburgu, na północ od Wiednia) i kolacji tylko pięć kilometrów. Nie mówi, że ten adres jest zły - to znaczy sam adres (ulica i numer domu) był dobry, nie zgadza się jedynie miasteczko - powinniśmy być w Maria Gugging. Niby nie jest daleko, bo jakieś osiem kilometrów, ale banany, ale czekolada, ale prysznic... Dojeżdżamy sfrustrowani moim gapiostwem (chociaż K. dzielnie udaje, że nie jest) i brakiem elementarnych umiejętności bycia nocleg masterem, i napchawszy się orzeszkami i czekoladą, zasypiamy, by wstać przed wschodem słońca. |
 |
| [dzień #2, Austria] Wiedeń, ambasada, komisja wyborcza numer 14. Oprócz bycia w środę na Słowenii (albo na lotnisku, albo w jaskini, którą zwiedzamy ze współpracownikami, albo w hotelu, w którym śpimy) to jedyny sztywny punkt tego rowerowego tripa - w niedzielę trzeba być w Wiedniu i wypełnić swój obywatelski obowiązek. Rejestracja internetowa jest super prosta (dosłownie kilka kliknięć myszką, uwinęłam się w pięć minut), można praktycznie w ostatniej chwili (akceptowano zgłoszenia do czwartku), więc nie ma wymówek! Kolejek w ambasadzie brak, stanowisk dużo, więc idzie sprawnie, tylko przejazd przez miasto strasznie się dłuży (światło, światło, stop, skręt, pieszy). |
 |
| [dzień #2, Austria] drugi poranek był ciężki - nie dość, że wczesny, bo niedzielna trasa najdłuższa (180 km) i jeszcze głosowanie po drodze, to do tego brzydki - mglisty, szary, brudny, w powietrzu wilgotno. Wyjeżdżamy z miasta, koło południa robi się ładnie... |
 |
| [dzień #2, Austria] ... na tyle ładnie, że po raz pierwszy zdejmuję rękawki i nogawki. Niebo jest niebieskie, świeci słońce, właśnie taką pogodę zamawiałam, dziękuję i proszę o jeszcze. |
 |
| [dzień #2, Austria] po zdjęciu rękawków jedzie mi się o kilkadziesiąt watów łatwiej (wiem, co mówię, jak na rowerowego cieniasa przystało mam całą gamę zabawek, która wypluwa mi szereg numerków, z których mogłabym wysnuwać wnioski i poprawiać efektywność treningu, ale tego nie robię). Próbujemy dojechać na osiemnastą, bowiem o tej godzinie kończy pracę recepcja w hotelu w miejscowości Bruck an der Mur. Dojeżdżamy sprawnie na 17.52. A wieczorem w ramach rocznicowej kolacji (cztery lata po ślubie, jakby to miało jakieś znaczenie) lampka Aperola do posiłku. |
 |
| [dzień #3, Austria] w poniedziałek wstajemy trochę później, trochę dłużej jemy śniadanie, co okazuje się niezłą strategią - gdy wyjeżdżamy jest już słonecznie i pięknie. Ścieżka, która nas prowadzi wzdłuż Dunaju do Grazu, to jakieś 60 km czystej poezji - asfalt albo tylko do dyspozycji rowerów albo ruch znikomy, mini podjazdy, piękne widoki - zielono od trawy i lasu, niebiesko od rzeki i nieba, pagórkowato, wow, polecam. |
 |
| [dzień #3, Austria] z tej całej niespieszności do granicy ze Słowenią (od której mamy jeszcze do noclegu jakieś dwadzieścia kilka kilometrów) dojeżdżamy późno (godzinę do zachodu słońca), wobec czego łapiemy się na idealne złote światło, co wykorzystujemy w pełni. |
 |
| [dzień #3, Austria / Słowenia] niby tylko cztery lata (i jeden dzień) po ślubie, a jak usiądą do zdjęcia, to i tak, jak najdalej od siebie - jedno w jednym państwie, drugie w drugim (Natalia w Austrii, Piotrek w Słowenii) |
 |
| [dzień #3, Słowenia] love is in the air - wyszukana przez Piotrka lokalna atrakcja - droga w kształcie serca. Tak naprawdę w 2d ta droga kształtu serca nie ma, ale z punktu widokowego tak to się wydaje. Punkt widokowy to przydrożna knajpa; bez posiłku za popatrzenie na asfaltowe serducho trzeba rozstać się z dwueurową monetą (od łebka). |
 |
| [dzień #4, Słowenia] noc z poniedziałku na wtorek spędzamy w airbnb w Mariborze. Jest czyste, ładnie urządzone i tanie. Samo miasto przyjemne, ale wyludnione, za to... gościnne - porcje w knajpie gigantyczne, takiej pizzy dla siebie jeszcze w życiu nie dostałam (pod duży talerz dostawało się papierową okrągłą podkładkę, bo niestety w lokalu nie mieli talerzy na rozmiar podawanej przez siebie pizzy... do tego nożyczki do krojenia ciasta, pycha składniki - tak można uzupełniać stracone kalorie!). |
 |
| [dzień #4, Słowenia] czwartego dnia żarty się skończyły. Słowenia jest górzysta, podjazdy niby krótkie, ale sztywne, a z sakwami w środku października (czyli po przejechaniu już prawie 11000 km w tym roku) jednej trzeciej z nas jedzie się bardzo bardzo cieżko. I do tego wmordewind... To był kolejny kryzysowy moment, zażegnany dzięki chłopakom - dziękuję! |
 |
| [dzień #4, Słowenia] skracamy oryginalny plan (przeze mnie), i rezygnujemy z malowniczych wąskich dróżek między krówkami (bo te - drogi, nie krówki - prowadzą przez góry i pagórki, a to nie służy wyrabianiu rozsądnej średniej z przejazdu) na rzecz szerokiej i bardziej ruchliwej, za to relatywnie (jak na Słowenię) płaskiej drogi (czyt. 3% podjazdu zamiast to 10% to 8 to 12). |
 |
| [dzień #4, Słowenia] wreszcie docieramy do stolicy! Ljubljana, hurra! Pierwsza część przygody zakończona! Nie obywa się jednak bez incydentu. Mieszkamy w airbnb (znowu! yay!) z samodzielnym zameldowaniem. Pierwsze drzwi - na dziedziniec otwiera się kluczem schowanym w naściennym pudełku, które otwiera się kodem. Kod znamy, działa, klucz pasuje... jest jednak na rozciągliwym sznurku, impet powstały po puszczeniu go powoduje odbicie się klucza od ściany, oddzielenie od sznurka i wpadnięcie do studzienki, na której kratce staliśmy przed kamienicą. K. nurkuje - ostatnio nie padało, więc nie ma błota, ale te 1.5 m poniżej poziomu ulicy trzeba zejść. Bohater! |
 |
| [dzień #4, Słowenia] wieczorem zwiedzamy stolicę - to naprawdę atrakcyjne miasto, szkoda, że nie mamy tu więcej czasu (z drugiej strony pewnie jakbyśmy mieli więcej czasu, to byśmy pojechali na rowery...). |
 |
| [dzień #5, Słowenia] zwiedzamy ją także rano, w szczególności wjeżdżamy na wzgórze zamkowe - widok jest obłędny, widać wyraźnie góry, z jakiegoś powodu wszyscy troje zostawiamy zrobienie zdjęć na za chwilę, czyli... nigdy, bo za chwilę góry schowane już są za chmurami i mgłą, i fotki nie są zbyt spektakularne ("lepsze jest wrogiem dobrego", zapamiętać!) |
 |
| [dzień #5, Słowenia] po zwiedzaniu dojazd na lotnisko - niestety po deszczu i niekoniecznie asfaltowymi drogami, dlatego pierwszy kwadrans oczekiwania na wycieczkę upływa nam na doprowadzeniu rowerów do stanu pokazywalności... Potem tylko schować je bezpiecznie w luku bagażowym i ruszamy na dwa bezrowerowe dni prawie odpoczynku (prawie, bo czwartkowy hike, kiedy wszyscy troje zrobiliśmy kolejny tysiaczek przewyższenia zostawił ślad w postaci wzmożonej dwudniowej niechęci do schodzenia po schodach...) |
 |
| [dzień #7, Słowenia] piątek - czas powrotu. Około dziewiątej żegnamy się z kolegami i koleżankami, i ruszamy w drogę, najpierw podjeżdżamy do Planicy (o której w następnym poście). |
 |
| [dzień #7, Słowenia / Włochy] potem na chwilkę wjeżdżamy do Włoch, żeby odhaczyć czwarty obok Słowenii, Austrii i Czech kraj na tej wycieczce. |
 |
| [dzień #7, Austria] a tu już Austria i droga do Villach (o nim również w następnym poście) - tam obiad, zakupy, zwiedzanie i pociąg do Wiednia, gdzie nocujemy. |
 |
| [dzień #8, Austria] wyjazd z Wiednia jak poprzednio - szarobury dopóki nie przyszło wczesne popołudnie... |
 |
| [dzień #8, Austria] ...i dużo lepsza pogoda |
 |
| [dzień #8, Austria] dużo, dużo lepsza |
 |
| [dzień #8, Czechy] jedziemy żwawo [może żwawiej, ale nie żwawo - przyp. P. i K.], więc mamy czas na atrakcje - w sobotę są to czeskie zamki (ten z Lednic zresztą wpisany na listę UNESCO). |
 |
| [dzień #8, Czechy] a jak nie zamki, to złota czeska jesień. W sobotę dojeżdżamy do Brna, gdzie śpimy - a jak! - w airbnb. Przedtem szybka Billa i duże duże zakupy, bo głodni jesteśmy przeogromnie. |
 |
| [dzień #9, Czechy] a w niedzielę (od pewnego momentu znowu na krótko) trasa prowadzi do Ołomuńca (skąd o 16.48 odjeżdża ekspres do Warszawy) i potem robi większą pętlę. To też dzień z największym przewyższeniem, ale idzie nam dość sprawnie - jest i czas na wafelki, i zwiedzanie kościołów, i zdjęcia, nie ma za to czasu na większy obiad (zatrzymujemy się już dość klasycznie w Billi, ponadto jemy smażony ser w bułce). Nasza przygoda dobiega końca. BYŁO WARTO! Oraz - to dokąd offsite za rok? I czytelników proszę o niemartwienie się, że to ostatni głupi pomysł 2019, coś jeszcze wymyślę, obiecuję! |
